Birbirimiz adına konuşmadan dayanışmak

Dayanışma çoğu zaman iyi niyetli bir cümleyle başlar: Sesini duyuramayanların sesi olmak. Bu cümlede güçlü bir sorumluluk duygusu vardır. Yine de şu soruyu sormak gerekir: Bir başkasının sesini duyururken, farkında olmadan onun yerine konuşmaya mı başlıyoruz? Destek olmak ile temsil yetkisini kendiliğinden üstlenmek arasında önemli bir fark bulunur.

Bir insanın ihtiyaçlarını dinlemek, onu önceden hazırladığımız hikâyeye yerleştirmekten daha zordur. Beklediğimizden farklı şeyler söyleyebilir; bizim önemli gördüğümüz konuya başka bir öncelik verebilir. Gerçek dayanışma, bu farklılığa tahammül edebildiğimiz yerde güçlenir. Karşımızdaki kişi yalnızca anlatımızı doğruladığında değerli olmamalıdır.

Bu tutum özellikle uluslararası meselelerde önem taşır. Uzak bir topluluğun deneyimini kendi siyasi tartışmamızın malzemesine dönüştürmek kolaydır. O topluluğun içindeki farklı görüşleri, gündelik talepleri ve kendi çözüm arayışlarını dinlemek ise daha fazla dikkat ister. Yakınlık kurmak, bütün farklılıkları ortadan kaldırmak değildir. Birlikte hareket etmek için birbirimizin kopyası olmamız gerekmez.

Yayıncılıkta bunun karşılığı somuttur: Yerel yazarlara alan açmak, alıntıyı bağlamıyla sunmak, çeviride anlamı korumak ve eleştiriye cevap hakkı tanımak. Dayanışmanın görünürlüğü kadar destek verilen kişinin söz hakkı da önemsenmelidir. Bazen en yararlı katkı, öne geçmek yerine başkasının doğrudan konuşabileceği alanı genişletmektir. Ortak vicdan, tek bir sesin herkesi temsil etmesiyle değil, farklı seslerin birbirini bastırmadan duyulabilmesiyle oluşur. Birbirimiz adına daha az, birbirimizle daha çok konuşmak bu ilişkinin başlangıcı olabilir.

Yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış analiz ve görüş yazısıdır.