Let Arms Dealers Not Write the Aegean’s Future

✨ Yazıyı özetle ve sesli okuDil TürkçeEnglishDeutschالعربية

Özet ve ses yapay zekâ tarafından oluşturulur; ses gerçek bir kişiye ait kayıt değildir. Ayrıntılar için yazının tamamını okuyun.

Let Arms Dealers Not Write the Aegean’s Future

Levent Sönmez | FreeNews.tr—

War leaves behind more than ruined cities. It also leaves fear, weapons orders, and hostilities passed down to future generations. That is why, when we look at the war in Ukraine, we must examine not only developments on the battlefield, but also the security thinking it encourages elsewhere.

First, responsibility must be placed where it belongs: Russia’s full-scale invasion in February 2022 was the fundamental turning point that brought the war in Ukraine to its present scale. Debating great-power rivalry, diplomatic failures, and the interests of the arms industry does not erase that reality. Yet asking who benefits economically and politically from a prolonged war remains a legitimate journalistic question.

Today, we must ask a similar question about the Aegean: Who gains when every disagreement between Türkiye and Greece becomes a military issue?

Do not look for the answer among the fishermen, students, or pensioners on either shore. They need secure livelihoods, stable trade, and peaceful relations—not another round of tension.

Defence cooperation between Israel and Greece therefore deserves close attention. Israel’s Ministry of Defence announced an agreement worth approximately $750 million to supply Greece with PULS rocket artillery systems. This is a concrete development in military procurement. On its own, however, the agreement is not evidence of a decision to wage war against Türkiye.

The danger lies as much in the political language surrounding weapons purchases as in the purchases themselves. When preparations described by one side as “defence” are perceived by the other as “encirclement,” mutual distrust deepens. New acquisitions trigger new responses. Eventually, a process said to enhance security may end up undermining it.

Türkiye must, of course, maintain its defence capabilities and firmly protect its rights and interests. Alongside military preparedness, however, it must also strengthen diplomatic engagement, direct communication, and mechanisms that prevent incidents at sea. Deterrence and diplomacy are not mutually exclusive.

The government in Athens, for its part, must avoid treating external partnerships as an unlimited guarantee against Ankara. No outside power will bear the social cost of an Aegean conflict as heavily as the Turkish and Greek peoples.

It is easy to say that “someone wants war.” What matters more is identifying the decisions that increase the risk of conflict and developing a workable policy for peace.

The Aegean’s future should not be written in the pages of arms catalogues. The legacy we leave to children on both shores should not be the belief that they are destined to be enemies.

Ege’nin Geleceğini Silah Tüccarları Yazmasın

Levent Sönmez | FreeNews.tr-

Bir savaşın ardından geriye yalnızca yıkılmış şehirler kalmaz. Korkular, silah siparişleri ve gelecek kuşaklara devredilen düşmanlıklar da kalır. Bu nedenle Ukrayna’daki savaşa bakarken yalnızca cephedeki gelişmeleri değil, savaşın başka coğrafyalarda nasıl bir güvenlik anlayışı ürettiğini de konuşmalıyız.

Önce sorumluluğu doğru yere koyalım: Rusya’nın Şubat 2022’de başlattığı geniş çaplı işgal, Ukrayna’daki savaşın bugünkü boyuta ulaşmasındaki temel kırılmadır. Büyük güçlerin rekabetini, diplomatik başarısızlıkları ve silah sanayisinin çıkarlarını tartışmak, bu gerçeği ortadan kaldırmaz. Ancak savaşın uzamasından kimlerin ekonomik ve siyasi kazanç sağladığını sormak da meşru bir gazetecilik sorusudur.

Bugün aynı soruyu Ege için sormak zorundayız: Türkiye ile Yunanistan arasındaki her anlaşmazlığın askerî bir meseleye dönüşmesinden kim kazanır?

Cevabı iki kıyının balıkçılarında, öğrencilerinde veya emeklilerinde aramayın. Onların ihtiyacı yeni gerilimler değil; güvenli geçim, istikrarlı ticaret ve karşılıklı huzurdur.

İsrail ile Yunanistan arasındaki savunma işbirliği bu nedenle dikkatle izlenmelidir. İsrail Savunma Bakanlığı, Yunanistan’a PULS roket topçu sistemlerinin tedarikini içeren yaklaşık 750 milyon dolarlık anlaşmayı duyurdu. Bu, somut bir silahlanma gelişmesidir. Ancak tek başına bu anlaşma, Türkiye’ye karşı verilmiş bir savaş kararının kanıtı değildir.

Tehlike, silah alımının kendisi kadar ona eşlik eden siyasi dildedir. Bir tarafın “savunma” dediği hazırlık, diğer tarafta “kuşatma” olarak algılandığında karşılıklı güvensizlik büyür. Yeni alımlar yeni karşılıklar doğurur. Sonunda güvenliği artırmak için başlatıldığı söylenen süreç, güvenliği azaltabilir.

Türkiye elbette savunma kapasitesini korumalı, hak ve çıkarlarını kararlılıkla savunmalıdır. Fakat askerî hazırlığın yanında diplomatik temas, doğrudan iletişim ve denizde kazaları önleyecek mekanizmalar da güçlendirilmelidir. Caydırıcılık ile diplomasi birbirinin alternatifi değildir.

Atina yönetimine düşen sorumluluk ise dış ortaklıkları Ankara’ya karşı sınırsız bir güvence gibi görmemektir. Hiçbir dış güç, Ege’de yaşanacak bir çatışmanın toplumsal bedelini Türk ve Yunan halkları kadar taşımayacaktır.

“Birileri savaş istiyor” demek kolaydır. Daha önemli olan, savaş ihtimalini artıran kararları tek tek göstermek ve bunlara karşı uygulanabilir bir barış siyaseti geliştirmektir.

Ege’nin geleceği, silah kataloglarının sayfalarında yazılmamalı. İki kıyının çocuklarına bırakacağımız miras, birbirlerini düşman olarak tanımaları olmamalıdır.