In Gaza, Peace Is Measured by Children’s Lives, Not Signatures

✨ Yazıyı özetle ve sesli okuDil TürkçeEnglishDeutschالعربية

Özet ve ses yapay zekâ tarafından oluşturulur; ses gerçek bir kişiye ait kayıt değildir. Ayrıntılar için yazının tamamını okuyun.

In Gaza, Peace Is Measured by Children’s Lives, Not Signatures

Derya Erdem | FreeNews.tr —

If a mother cannot be sure that her child will survive the night, what does the word “peace” in a diplomatic statement mean to her?

This must be our first question when we speak about Gaza. A process presented as a success in international politics cannot be considered complete if it does not translate into safety in people’s daily lives.

A ceasefire can open the door to peace. But walking through that door requires an end to bombardment, protection for civilians, access to aid, and places where people can live safely.

In its September 23 report, Reuters cited Gaza’s health authorities as saying that many Palestinians had continued to lose their lives after the ceasefire took effect. The same report also relayed Israel’s statement that it had targeted a Hamas finance official. The political debate surrounding these accounts does not remove the obligation to protect civilians.

Another tragedy is the collapse of war-damaged buildings onto the people sheltering inside them. Being forced to live in structures at risk of collapse because no safe accommodation is available shows that war extends far beyond the moment of an attack. Violence can take a life through an explosion—or through a wall weakened months earlier.

That is why Gaza’s humanitarian catastrophe cannot be assessed solely by counting aid trucks. Assistance is essential, but people must also be able to live without being kept permanently dependent on it. Hospitals, schools, clean water, and safe housing cannot be treated as temporary favours.

The Israeli government’s security justifications must be open to scrutiny. The actions of armed groups must be examined with the same clarity. An approach that values civilian lives according to political affiliation cannot defend human rights.

The international community’s responsibility is not limited to issuing statements of “concern” after every new death. Diplomacy that fails to support independent investigation, humanitarian access, and accountability cannot adequately address the suffering on the ground.

The people of Gaza do not need to remain spectators while others discuss their future. They need a system in which they can determine that future themselves, with their lives and rights protected.

If we want to measure peace, let us not count the applause in conference halls. Let us look at families able to return home, patients able to receive treatment, and children able to wake the next morning without fear.

Peace becomes real not when it appears in a document, but when it makes a difference in a child’s life.

Gazze’de Barışın Ölçüsü İmzalar Değil, Yaşayan Çocuklardır

Derya Erdem | FreeNews.tr —

Bir anne, çocuğunun geceyi sağ geçireceğinden emin değilse, diplomatik açıklamalardaki “barış” kelimesi onun için ne ifade eder?

Gazze hakkında konuşurken kendimize önce bu soruyu sormalıyız. Çünkü uluslararası siyasetin başarı diye sunduğu bir süreç, insanların günlük hayatında güvenliğe dönüşmüyorsa tamamlanmış sayılamaz.

Ateşkes, barışın kapısını açabilir. Fakat o kapıdan içeri girebilmek için bombardımanın durması, sivillerin korunması, yardımın ulaşması ve insanların güvenle yaşayabilecekleri yerlere kavuşması gerekir.

Reuters’ın 23 Eylül tarihli haberinde, Gazze’deki sağlık yetkililerinin açıklamalarına dayanılarak, ateşkes yürürlüğe girdikten sonra da çok sayıda Filistinlinin hayatını kaybettiği aktarılıyordu. Aynı haber, İsrail’in bir Hamas finans sorumlusunu hedef aldığını söylediğini de bildiriyordu. Bu açıklamalar arasındaki siyasi tartışma, sivillerin korunması yükümlülüğünü ortadan kaldırmaz.

Bir başka trajedi ise savaşta hasar görmüş binaların insanların üzerine çökmesidir. Güvenli barınma imkânı bulunmadığı için yıkılma tehlikesi taşıyan yapılarda yaşamak zorunda kalmak, savaşın yalnızca saldırı anından ibaret olmadığını gösterir. Şiddet, bazen bir patlamayla; bazen de aylar önce hasar görmüş bir duvarın çökmesiyle can alır.

Bu yüzden Gazze’deki insani felaketi yalnızca yardım kamyonlarının sayısıyla değerlendiremeyiz. Yardım önemlidir ama insanlar sürekli yardıma muhtaç bırakılmadan yaşayabilmelidir. Hastane, okul, temiz su ve güvenli konut, geçici bir lütuf olarak sunulamaz.

İsrail hükümetinin güvenlik gerekçeleri sorgulanabilir olmalıdır. Silahlı grupların eylemleri de aynı açıklıkla incelenmelidir. Sivillerin hayatını siyasi aidiyetlerine göre değerlendiren bir yaklaşım, insan haklarını savunamaz.

Uluslararası toplumun sorumluluğu, her yeni ölümün ardından “endişe” açıklaması yayımlamakla sınırlı değildir. Bağımsız incelemeyi, insani erişimi ve hesap verebilirliği desteklemeyen diplomasi, sahadaki acıya yetişemez.

Gazze halkının ihtiyacı, kendi geleceği hakkında başkalarının konuşmasını dinlemek değildir. Kendi geleceğini belirleyebileceği, yaşamının ve haklarının güvence altında olduğu bir düzendir.

Barışı ölçmek istiyorsak toplantı salonlarındaki alkışları saymayalım. Evine dönebilen ailelere, tedaviye ulaşan hastalara ve ertesi sabaha korkmadan uyanabilen çocuklara bakalım.

Çünkü barış, bir metinde yazdığı zaman değil, bir çocuğun hayatında karşılık bulduğu zaman gerçektir.