İnsan onuru seçici bir vicdana sığmaz

Bir acıyı önemsemek için mağdurun bize benzemesini bekliyorsak, savunduğumuz adaletin sınırlarını daha baştan daraltıyoruz. İnsan onuru; milliyete, inanca, dile veya siyasi yakınlığa göre dağıtılabilecek bir değer değildir. Hak ihlallerini değerlendirirken ilk sorumuz mağdurun hangi tarafta olduğu değil, başına ne geldiği olmalıdır.

Seçici duyarlılık çoğu zaman açık bir düşmanlıktan değil, alışkanlıklardan beslenir. Kendi çevremizin kayıplarını isimleriyle tanırken uzaktaki insanların acılarını bir sayı olarak okuyabiliriz. Bu mesafeyi azaltmak, bütün olayların aynı olduğunu söylemeyi gerektirmez. Her olayın bağlamı farklıdır; ancak bir çocuğun güvenliği veya bir ailenin barınma ihtiyacı, siyasi yorumumuzun ödülüne dönüşmemelidir.

Haberciliğin sorumluluğu da burada başlar. Mağdurları yalnızca çaresizlik içinde gösteren bir dil, onların iradesini ve hayatlarının bütünlüğünü görünmez kılabilir. İnsanlar sadece yardım bekleyen kişiler değildir; çalışan, düşünen, üreten ve kendi gelecekleri hakkında söz söylemek isteyen öznelerdir. Haber, acıyı anlatırken bu bütünlüğü korumalıdır.

Tutarlı bir yayın çizgisi için basit bir editoryal soru yararlıdır: Aynı eylem başka bir gruba yönelseydi aynı sözcükleri kullanır mıydık? Bu soru bütün anlaşmazlıkları çözmez, fakat çifte standartları fark etmeyi kolaylaştırır. Adaleti savunmak, kanıt aramaktan vazgeçmek değildir. Tam tersine, güçlü bir ahlaki tutum açık kaynak, dikkatli doğrulama ve gerektiğinde düzeltme yapabilme cesaretiyle güçlenir. İnsan onurunu esas almak, kimin sesi daha yüksek çıkıyorsa ona göre değişmeyen bir ölçü geliştirmektir.

Yapay zekâ desteğiyle hazırlanmış analiz ve görüş yazısıdır.