Netanyahu Abu Dhabi’de Hangi Müslüman Ülkelerle Gizlice Görüştü

Abu Dhabi’de gizli Netanyahu ziyareti: teyit edilen görüşme, tartışmalı “genişletilmiş toplantı” iddiası

Freenews.tr Özel Haberi/İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu, 27 Eylül 2026 Pazar günü Birleşik Arap Emirlikleri’ne duyurulmayan bir ziyaret yaptı. BAE resmi haber ajansı WAM ve İsrail Başbakanlık Ofisi, ziyareti ertesi gün doğruladı. WAM, Devlet Başkanı Muhammed bin Zayid Al Nahyan’ın Netanyahu’yu kabul ettiğini, görüşmede ikili ilişkilerin güçlendirilmesinin ele alındığını bildirdi. İsrail tarafı da ziyaretin “iki ülke ilişkilerini güçlendirme ve bölgesel sorunlar” üzerine odaklandığını açıkladı.

Bu, Abu Dhabi’nin bir Netanyahu ziyaretini resmen kabul ettiği ilk açıklama olarak kayda geçti. Fotoğraf ve ortak bildiri yayımlanmadı. İsrail kaynakları görüşmenin birkaç saat sürdüğünü ve asıl gündemin İran olduğunu söyledi. Netanyahu’ya Mossad Başkanı Roman Gofman ve üst düzey güvenlik yetkililerinin eşlik ettiği aktarıldı. Ziyaret, 27 Ekim’deki İsrail seçimlerinden bir ay önce gerçekleşti.

Kanal 14’ün iddiası: masada kim vardı?

İsrail’in Kanal 14 kanalı, ikili görüşmenin ardından masanın genişlediğini öne sürdü. Clash Report’un aktardığı listeye göre katılımcılar BAE, İsrail, Suudi Arabistan, ABD, Fas, Kuveyt, Bahreyn, Libya’dan Hafter kanadı, Umman ve Mısır’dı. Katar’da yaşayan Ortadoğu uzmanı Dr. Muhammed Mazhar Şahin ise aynı haberi şöyle özetledi: ABD, Fas, Kuveyt, Bahreyn, Libya (Hafter), Umman ve Mısır temsilcileri katılmış; Türkiye, Katar, Suriye, Ürdün ve İran temsilci göndermemiş.

Bu iddia henüz bağımsız biçimde doğrulanmış değil. Adı geçen ülkelerin hiçbiri resmi olarak katılım açıklamadı. Suudi Arabistan ise tersine yalanladı. Arab News’e konuşan bir Suudi kaynak, Riyad temsilcisinin toplantıda bulunduğu yönündeki haberlerin gerçeği yansıtmadığını söyledi.

İsrail basını içinde de listeler çelişiyor. Yedioth Ahronoth’a dayandırılan bazı haberler Suudi Arabistan, Fas, Libya, Ürdün ve Katar temsilcilerinden söz etti. Kanal 14 ve Şahin’in aktarımı ise Katar ile Ürdün’ü masada göstermiyor. Yani “kim vardı” sorusu hâlâ haber iddiası düzeyinde. Onaylanan tek resmi çerçeve Netanyahu–MBZ görüşmesi.

Kanal 14 muhabiri Dror Balazada’nın aktardığına göre genişletilmiş toplantıda güvenlik ve istihbarat iş birliği, İran ve Husiler, Körfez’deki kritik altyapının korunması, Hürmüz’e alternatif petrol güzergâhları ve kademeli bir bölgesel koalisyon konuşuldu. Aynı haberlere göre Netanyahu, yaptırımların Tahran’ı sıkıştırdığını savundu; Muhammed bin Zayid ise olası tırmanışta Körfez ülkelerinin yeterli korumaya ihtiyaç duyduğunu vurguladı.

Eleştirinin özü: gizlilik, seçim takvimi ve Gazze

Toplantıya katıldığı iddia edilen başkentlere yöneltilen eleştiri üç noktada toplanıyor.

Birincisi zamanlama. Netanyahu’nun Abu Dhabi’ye gitmek için baskı yaptığı, Emirlik tarafının isteksiz olduğu, görüşmenin seçim öncesi kamuoyuna malzeme olarak kullanıldığı yönünde İsrail içi haberler var. Al-Monitor, Netanyahu’nun rakibi siyasilerle de temas kuran Abu Dhabi’nin bu ziyareti isteyerek öne çıkarmadığını yazdı.

İkincisi içerik. Resmi açıklamalar “ikili ilişkiler” diyor; sızan haberler ise İran’a karşı güvenlik mimarisi ve İsrail savunma sistemlerinden söz ediyor. Eleştirenler bunu, Gazze’deki savaş sürerken bazı Arap başkentlerinin İsrail’le fiili güvenlik ortaklığına kayması olarak okuyor. Washington Examiner’ın da belirttiği gibi listedeki ülkelerden yalnızca BAE, Mısır, Fas ve Bahreyn’in İsrail’le resmi ilişkisi var; diğerlerinin masada görünmesi, halk nezdinde hâlâ ağır bir siyasi risk.

Üçüncüsü temsil sorunu. Libya tarafında Hafter kanadının adı geçmesi, toplantının devletler arası bir zirveden çok seçilmiş güvenlik aktörleriyle kapalı bir koalisyon arayışı olduğu izlenimini güçlendiriyor. Hafter’in uluslararası tanınırlığı tartışmalı. Bu yüzden “Arap dünyası masada” anlatısı, eleştirenlere göre abartılı.

BAE’ye yönelik eleştiri daha sert. Abraham Anlaşmaları’ndan bu yana Tel Aviv’le en açık ilişkiyi kuran Körfez ülkesi, bu kez Netanyahu ziyaretini ilk kez resmen kabul etti. Eleştirenler, fotoğrafsız da olsa bu teyidin İsrail başbakanına diplomatik meşruiyet verdiğini söylüyor. Aynı günlerde Netanyahu’nun BM konuşmasında Türkiye, Katar ve İran’ı hedef alması da bu tepkiyi büyüttü.

ABD’nin listede yer alması ise Washington’ın Körfez güvenlik dosyasını İsrail üzerinden yürütme alışkanlığının devamı olarak görülüyor. Fas, Bahreyn ve Mısır için eleştiri daha çok normalleşme çizgisinin Gazze’deki tabloyu değiştirmeden sürdürülmesi üzerine kurulu. Umman ve Kuveyt ise geleneksel olarak daha mesafeli duran başkentler; adlarının gizli bir İsrail toplantısında geçmesi, doğrulanırsa, bu ülkelerin uzun süredir koruduğu denge siyasetine gölge düşürür.

Masada görünmeyenler neden öne çıkarıldı?

Şahin’in vurguladığı boş sandalye listesi — Türkiye, Katar, Suriye, Ürdün, İran — bölgede ayrı kampları bir araya getiriyor. Bu ülkeleri “ahlaken üstün” ilan etmek gerekir..

Türkiye, Gazze konusunda İsrail’e en sert kamuoyu baskısını uygulayan NATO üyesi. Netanyahu’nun BM’de Erdoğan’ı hedef almasından birkaç gün sonra Ankara’nın aynı masaya oturmaması, Ankara’nın çizgisiyle tutarlı. Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın Netanyahu ziyaretinin hemen ardından Abu Dhabi’de MBZ ile görüşmesi de ayrı okunmalı: Türkiye BAE ile ilişkiyi kesmiyor, İsrail’le güvenlik koalisyonuna da girmiyor.

Katar, Hamas dosyasındaki arabuluculuk rolü ve Netanyahu’nun doğrudan suçlamaları nedeniyle bu masanın doğal muhalifi. Şahin’in sonraki paylaşımında da vurguladığı gibi Doha, Netanyahu’nun ABD siyasetine müdahale ettiği yönündeki karşı argümanı açıkça dile getiriyor. Katar’ı “temiz” göstermek doğru olmaz; Doha’nın kendi çıkar hesabı var. Ama gizli bir Netanyahu güvenlik toplantısına katılmamak, emirliğin kamuoyuna verdiği mesajla uyumlu.

Ürdün’ün adı bazı İsrail haberlerinde geçiyor, Şahin’de geçmiyor. Amman’ın İsrail’le barış antlaşması var; aynı zamanda Filistin dosyasında en kırılgan Arap başkentlerinden biri. Ürdün’ün böyle bir masaya resmi temsilci göndermemesi, doğrulanırsa, iç siyasi maliyeti sınırlama çabası olarak okunur.

Suriye ve İran’ın katılmaması sürpriz değil. Tahran, İsrail’in hedefi olarak tarif edilen taraf. Şam ise henüz bu güvenlik mimarisinin parçası değil. İran’ın masada olmaması “erdem” değil, çatışmanın doğası.

Ne kesin, ne spekülasyon?

Kesin olan: Netanyahu Abu Dhabi’ye gitti, MBZ ile görüştü, BAE bunu ilk kez resmen kabul etti, gündemde resmi olarak ikili ilişkiler ve bölgesel sorunlar vardı, İsrail kaynakları İran’ı öne çıkardı.

Kesin olmayan: On ülkelik genişletilmiş toplantının gerçekten toplanıp toplanmadığı, Suudi Arabistan’ın varlığı, Katar ve Ürdün’ün durumu, alınan somut kararlar.

Bu yüzden katılanları toptan mahkûm edip katılmayanları kahraman ilan etmek, eldeki kanıtın kaldırabileceğinden ağır bir hüküm. Daha ölçülü okuma şu: BAE ve İsrail, seçim öncesi ve bölgesel gerilim ortamında görünür bir güvenlik yakınlaşması sergiledi; bazı Arap başkentlerinin adı İsrail medyası üzerinden bu tabloya eklendi; Türkiye ve Katar ise kamuoyuna açık çizgilerini koruyarak bu çerçevede yer almadı. Asıl belirsizlik, bu gizli diplomasinin yeni bir resmi ittifaka mı dönüşeceği, yoksa seçim dönemine özgü bir hamle olarak mı kalacağı.

Metnin İngilizce, Arapça ve İbranice çevirileri aşağıdadır:

English Translation

Secret Netanyahu Visit to Abu Dhabi: Confirmed Meeting, Controversial “Expanded Meeting” Claim

Freenews.tr Special Report / Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu made an unannounced visit to the United Arab Emirates on Sunday, September 27, 2026. The UAE’s official news agency WAM and the Israeli Prime Minister’s Office confirmed the visit the following day. WAM reported that President Mohamed bin Zayed Al Nahyan received Netanyahu, and that the strengthening of bilateral relations was discussed. The Israeli side announced that the visit focused on “strengthening relations between the two countries and regional issues.”

This was recorded as the first time Abu Dhabi officially acknowledged a visit by Netanyahu. No photos or joint statements were released. Israeli sources stated that the meeting lasted several hours, with Iran being the main agenda item. It was reported that Netanyahu was accompanied by Mossad Director Roman Gofman and senior security officials. The visit took place one month before the Israeli elections on October 27.

Channel 14’s Claim: Who Was at the Table?

Israel’s Channel 14 claimed that the table expanded after the bilateral meeting. According to the list cited by Clash Report, the participants included the UAE, Israel, Saudi Arabia, the US, Morocco, Kuwait, Bahrain, the Haftar faction from Libya, Oman, and Egypt. Dr. Mohammad Mazhar Shaheen, a Middle East expert based in Qatar, summarized the same report: representatives from the US, Morocco, Kuwait, Bahrain, Libya (Haftar), Oman, and Egypt attended; Turkey, Qatar, Syria, Jordan, and Iran did not send representatives.

This claim has not yet been independently verified. None of the mentioned countries have officially announced their participation. Saudi Arabia, on the contrary, denied it. A Saudi source speaking to Arab News stated that reports claiming a Riyadh representative was present at the meeting did not reflect the truth.

Lists also conflict within the Israeli press. Some reports attributed to Yedioth Ahronoth mentioned representatives from Saudi Arabia, Morocco, Libya, Jordan, and Qatar. Channel 14 and Shaheen’s account do not show Qatar and Jordan at the table. Thus, the question of “who was there” remains at the level of media speculation. The only officially confirmed framework is the Netanyahu–MBZ meeting.

According to Channel 14 reporter Dror Balazada, the expanded meeting covered security and intelligence cooperation, Iran and the Houthis, the protection of critical Gulf infrastructure, alternative oil routes to Hormuz, and a gradual regional coalition. According to the same reports, Netanyahu argued that sanctions were squeezing Tehran; Mohamed bin Zayed emphasized that Gulf nations require adequate protection in the event of a potential escalation.

The Core of the Criticism: Secrecy, Election Calendar, and Gaza

Criticism directed at the capitals alleged to have participated centers around three main points:

First is the timing. There are domestic Israeli reports suggesting Netanyahu pushed to visit Abu Dhabi, the Emirati side was reluctant, and the meeting was used as election fodder. Al-Monitor reported that Abu Dhabi, which has also been in contact with Netanyahu’s political rivals, did not proactively highlight this visit.

Second is the content. Official statements mention “bilateral relations”; leaked reports speak of a security architecture against Iran and Israeli defense systems. Critics interpret this as certain Arab capitals drifting into a de facto security partnership with Israel while the war in Gaza continues. As noted by the Washington Examiner, only the UAE, Egypt, Morocco, and Bahrain among the listed countries maintain formal diplomatic relations with Israel; the presence of the others at the table still carries heavy political risk among their populations.

Third is the representation issue. The inclusion of the Haftar faction representing Libya reinforces the perception that the meeting was an attempt to forge a closed coalition with selected security actors rather than an inter-state summit. Haftar’s international legitimacy remains disputed. For this reason, critics argue that the narrative of “the Arab world at the table” is exaggerated.

Criticism aimed at the UAE is harsher. Having established the most open relationship with Tel Aviv since the Abraham Accords, the Gulf country formally acknowledged a Netanyahu visit for the first time. Critics state that even without photographs, this confirmation granted diplomatic legitimacy to the Israeli prime minister. This reaction was further compounded by Netanyahu targeting Turkey, Qatar, and Iran in his UN speech around the same dates.

The US presence on the list is seen as a continuation of Washington’s habit of conducting Gulf security files via Israel. For Morocco, Bahrain, and Egypt, criticism centers on maintaining a normalization policy without altering the situation in Gaza. Oman and Kuwait are capitals that have traditionally maintained a more reserved stance; if confirmed, having their names linked to a covert meeting with Israel would cast a shadow over their long-standing balance-of-power diplomacy.

Why Were Absentees Highlighted?

The list of empty chairs highlighted by Shaheen—Turkey, Qatar, Syria, Jordan, and Iran—brings together distinct regional camps. One must consider declaring these nations “morally superior”…

Turkey is the NATO member exerting the strongest public pressure on Israel regarding Gaza. Ankara’s absence from this table just days after Netanyahu targeted Erdoğan at the UN aligns with Turkey’s consistent stance. Foreign Minister Hakan Fidan meeting with MBZ in Abu Dhabi immediately following Netanyahu’s visit should also be read separately: Turkey is neither severing ties with the UAE nor joining a security coalition with Israel.

Qatar is a natural opponent of this table due to its mediation role on the Hamas file and Netanyahu’s direct accusations. As Shaheen stressed in a subsequent post, Doha openly articulates the counter-argument that Netanyahu is meddling in US politics. While painting Qatar as entirely pristine is inaccurate—Doha pursues its own calculated interests—staying away from a covert Netanyahu security meeting aligns with the emirate’s public posture.

Jordan’s name appears in some Israeli reports but is omitted in Shaheen’s account. Amman has a peace treaty with Israel; it is also one of the most politically vulnerable Arab capitals regarding the Palestinian dossier. If confirmed, Jordan declining to send an official representative can be interpreted as an effort to limit domestic political fallout.

The absence of Syria and Iran is not surprising. Tehran is defined as the explicit target of Israel, whereas Damascus is not part of this security architecture. Iran’s absence is not a matter of “virtue,” but rather the very nature of the conflict.

What Is Certain, What Is Speculation?

What is certain: Netanyahu traveled to Abu Dhabi and met with MBZ; the UAE officially acknowledged this for the first time; the official agenda covered bilateral relations and regional issues; Israeli sources placed Iran at the forefront.

What is uncertain: Whether the expanded ten-country meeting actually took place, the presence of Saudi Arabia, the status of Qatar and Jordan, and any concrete decisions reached.

Therefore, condemning participants across the board while lionizing absentees is a conclusion heavier than the available evidence can support. A more balanced assessment: the UAE and Israel displayed a visible security convergence amid pre-election domestic politics and regional tensions; several Arab capitals were attached to this picture via Israeli media; Turkey and Qatar remained outside this framework while maintaining their stated public positions. The primary ambiguity remains whether this covert diplomacy will evolve into a formal new alliance or remain a maneuver specific to the election cycle.

Arabic Translation (الترجمة العربية)

زيارة نتنياهو السرية إلى أبوظبي: لقاء مؤكد وادعاء مثير للجدل حول “اجتماع موسع”

تقرير خاص من Freenews.tr / قام رئيس الوزراء الإسرائيلي بنيامين نتنياهو بزيارة غير معلنة إلى دولة الإمارات العربية المتحدة يوم الأحد 27 سبتمبر 2026. وأكدت وكالة أنباء الإمارات الرسمية (وام) ومكتب رئيس الوزراء الإسرائيلي الزيارة في اليوم التالي. وأفادت “وام” بأن رئيس الدولة الشيخ محمد بن زايد آل نهيان استقبل نتنياهو، وبحثا تعزيز العلاقات الثنائية. ومن جانبه، أعلن الجانب الإسرائيلي أن الزيارة ركزت على “تعزيز العلاقات بين البلدين والقضايا الإقليمية”.

سُجل هذا كأول اعتراف رسمي من أبوظبي بزيارة لنتنياهو. لم تُنشر أي صور أو بيان مشترك. وأفادت مصادر إسرائيلية بأن اللقاء استمر عدة ساعات وأن الملف الإيراني كان البند الرئيسي. ورافق نتنياهو رئيس الموساد رومان غوفمان ومسؤولون أمنيون رفيعو المستوى. وجاءت الزيارة قبل شهر واحد من الانتخابات الإسرائيلية المقرر إجراؤها في 27 أكتوبر.

ادعاء القناة 14: من كان على الطاولة؟

ادعت القناة 14 الإسرائيلية أن الطاولة اتسعت بعد اللقاء الثنائي. وبحسب القائمة التي نقلها حساب Clash Report، ضمت قائمة المشاركين كلاً من الإمارات، وإسرائيل، والسعودية، والولايات المتحدة، والمغرب، والكويت، والبحرين، وجناح حفتر من ليبيا، وعُمان، ومصر. ولخص خبير شؤون الشرق الأوسط المقيم في قطر، د. محمد مظهر شاهين، الخبر ذاته كالتالي: شارك ممثلون عن الولايات المتحدة، المغرب، الكويت، البحرين، ليبيا (حفتر)، عُمان ومصر؛ بينما لم ترسل تركيا، وقطر، وسوريا، والأردن وإيران أي ممثلين.

لم يتم التحقق من هذا الادعاء بشكل مستقل حتى الآن. ولم تعلن أي من الدول المذكورة مشاركتها رسمياً. بل على العكس، نفت المملكة العربية السعودية ذلك؛ حيث صرح مصدر سعودي لصحيفة عرب نيوز بأن التقارير التي تفيد بوجود ممثل للرياض في الاجتماع لا أساس لها من الصحة.

كما تتضارب القوائم داخل الإعلام الإسرائيلي نفسه. فقد أشارت بعض التقارير المنسوبة لصحيفة يديعوت أحرونوت إلى ممثلين عن السعودية، والمغرب، وليبيا، والأردن وقطر. في حين أن رواية القناة 14 وشاهين لا تُظهران قطر والأردن على الطاولة. وبالتالي، فإن الإجابة على سؤال “من كان حاضراً” لا تزال مجرد مزاعم صحفية، والإطار الرسمي الوحيد المؤكد هو لقاء نتنياهو ومحمد بن زايد.

وفقاً لمراسل القناة 14 درور بالازادا، ناقش الاجتماع الموسع التعاون الأمني والاستخباراتي، وإيران والحوثيين، وحماية البنية التحتية الحيوية في الخليج، وطرق نقل النفط البديلة لمضيق هرمز، وتشكيل تحالف إقليمي تدريجي. ووفقاً للتقارير ذاتها، جادل نتنياهو بأن العقوبات تخنق طهران، بينما شدد محمد بن زايد على حاجة دول الخليج لحماية كافية في حال حدوث أي تصعيد محتمل.

جوهر الانتقاد: السرية، التوقيت الانتخابي وغزة

تتركز الانتقادات الموجهة إلى العواصم التي زُعم حضورها في ثلاث نقاط رئيسية:

أولاً، التوقيت: تشير تقارير إسرائيلية داخلية إلى أن نتنياهو ضغط للذهاب إلى أبوظبي، وأن الجانب الإماراتي كان متردداً، وأن الزيارة استُخدمت كمادة انتخابية. وذكر موقع المونيتور أن أبوظبي، التي تتواصل أيضاً مع خصوم نتنياهو السياسيين، لم تكن راغبة في تسليط الضوء على هذه الزيارة.

ثانياً، المضمون: تتحدث البيانات الرسمية عن “علاقات ثنائية”، بينما تتحدث التسريبات عن بنية أمنية ضد إيران ومنظومات دفاع إسرائيلية. ويفسر المنتقدون ذلك على أنه انزلاق لبعض العواصم العربية نحو شراكة أمنية فعلية مع إسرائيل في ظل استمرار الحرب على غزة. وكما أشارت واشنطن إكزامينر، فإن الإمارات ومصر والمغرب والبحرين فقط من بين الدول المذكورة تقيم علاقات رسمية مع إسرائيل؛ ووجود البقية على الطاولة يمثل خطراً سياسياً كبيراً أمام شعوبها.

ثالثاً، مسألة التمثيل: يعزز ذكر جناح حفتر من ليبيا الانطباع بأن الاجتماع كان سعياً لتحالف مغلق مع جهات أمنية مختارة بدلاً من كونه قمة رسمية بين الدول؛ إذ إن شرعية حفتر الدولية موضع جدل، ما يجعل رواية “العالم العربي على الطاولة” مبالغاً فيها بنظر المنتقدين.

الانتقادات الموجهة للإمارات أكثر حدة. فالبلد الخليجي الذي أقام العلاقات الأكثر علنية مع تل أبيب منذ “اتفاقيات أبراهام”، اعترف رسمياً لأول مرة بزيارة نتنياهو. ويرى المنتقدون أن هذا التأكيد، حتى بدون صور، يمنح رئيس الوزراء الإسرائيلي شرعية دبلوماسية، لا سيما مع تزامن ذلك مع خطابه في الأمم المتحدة الذي استهدف فيه تركيا وقطر وإيران.

أما إدراج الولايات المتحدة فيعتبر استمراراً لنهج واشنطن في إدارة ملف أمن الخليج عبر إسرائيل. وبالنسبة للمغرب والبحرين ومصر، ينصب النقد على استمرار نهج التطبيع دون تغيير الواقع في غزة. وتُعد عُمان والكويت من العواصم الأكثر تحفظاً تقليدياً؛ لذا فإن ورود اسميهما في اجتماع إسرائيلي سري—إن صح—يلقي بظلاله على سياسة التوازن المتبعة لديهما.

لماذا سُلّط الضوء على الغائبين؟

قائمة المقاعد الفارغة التي أبرزها شاهين—تركيا، وقطر، وسوريا، والأردن، وإيران—تجمع معسكرات إقليمية متباينة. ينبغي اعتبار هذه الدول “متفوقة أخلاقياً”…

تركيا هي الدولة العضو في الناتو التي تمارس أشد ضغط علني على إسرائيل بشأن غزة. وعدم جلوس أنقرة على هذه الطاولة بعد أيام قليلة من استهداف نتنياهو لأردوغان في الأمم المتحدة يتسق مع نهجها. ويجب أيضاً قراءة لقاء وزير الخارجية هاكان فيدان مع محمد بن زايد في أبوظبي عقب زيارة نتنياهو بشكل منفصل: تركيا لا تقطع علاقتها بالإمارات، لكنها لا تنضم إلى تحالف أمني مع إسرائيل.

قطر معارض طبيعي لهذه الطاولة نظراً لدورها كوسيط في ملف حماس والاتهامات المباشرة التي كالها نتنياهو إليها. وكما أكد شاهين لاحقاً، تعلن الدوحة صراحةً حجتها بأن نتنياهو يتدخل في السياسة الأمريكية. ورغم أن تصوير قطر بمظهر “النزاهة المطلقة” غير دقيق، إذ لها حساباتها، إلا أن عدم حضورها يتماشى مع رسالتها المعلنة.

ورد اسم الأردن في بعض الصحف الإسرائيلية وغاب عن تقرير شاهين. لدى عمّان معاهدة سلام مع إسرائيل، لكنها تظل من أكثر العواصم هشاشة فيما يخص الملف الفلسطيني؛ لذا يُقرأ عدم إرسالها لممثل رسمي على أنه محاولة لتفادي الكلفة السياسية الداخلية.

أما غياب سوريا وإيران فليس مفاجئاً؛ فطهران هي الطرف المستهدف، ودمشق ليست جزءاً من هذه البنية الأمنية. لذا فإن غياب إيران ليس “فضيلة”، بل هو طبيعة الصراع.

ما هو المؤكد وما هو التكهن؟

المؤكد: ذهب نتنياهو إلى أبوظبي والتقى بمحمد بن زايد، وأقرت الإمارات بذلك رسمياً لأول مرة، واقتصر جدول الأعمال المعلن على العلاقات الثنائية والقضايا الإقليمية، وركزت المصادر الإسرائيلية على الملف الإيراني.

غير المؤكد: انعقاد الاجتماع الموسع بمشاركة 10 دول، وجود السعودية، موقف قطر والأردن، وأي قرارات ملموسة تم اتخاذها.

وبالتالي، فإن إدانة الحاضرين جملةً وتفصيلاً وتتويج الغائبين كأبطال يتجاوز ما تحمله الأدلة. القراءة المتزنة تفيد بأن الإمارات وإسرائيل أظهرتا تقارباً أمنياً لافتاً في ظل توتر إقليمي وحسابات انتخابية؛ وألحقت وسائل الإعلام الإسرائيلية أسماء عدة عواصم عربية بهذا المشهد؛ فيما بقيت تركيا وقطر خارج هذا الإطار التزاماً بمواقفهما المعلنة. ويبقى التساؤل: هل تتحول هذه الدبلوماسية السرية إلى تحالف رسمي، أم تبقى مجرد مناورة ترتبط بظرف الانتخابات؟

Hebrew Translation (תרגום לעברית)

ביקורו החשאי של נתניהו באבו דאבי: פגישה מאושרת, טענה שנויה במחלוקת על “פגישה מורחבת”

דיווח מיוחד מאת Freenews.tr / ראש ממשלת ישראל, בנימין נתניהו, קיים ביום ראשון, 27 בספטמבר 2026, ביקור לא מוכרז באיחוד האמירויות הערביות. סוכנות הידיעות הרשמית של האמירויות (WAM) ולשכת ראש ממשלת ישראל אישרו את דבר הביקור למחרת. סוכנות WAM דיווחה כי הנשיא מוחמד בן זאיד אאל נהיאן קיבל את פניו של נתניהו, וכי בפגישה נדונו חיזוק היחסים הבילטרליים. הצד הישראלי הודיע כי הביקור התמקד ב”חיזוק היחסים בין שתי המדינות ובסוגיות אזוריות”.

אירוע זה נרשם כפעם הראשונה שבה אבו דאבי מודה רשמית בביקור של נתניהו. לא פורסמו תמונות או הצהרה משותפת. מקורות ישראליים מסרו כי הפגישה נמשכה מספר שעות וכי הנושא המרכזי שעל הפרק היה איראן. דווח כי אל נתניהו התלוו ראש המוסד רומן גופמן ובכירים נוספים במערכת הביטחון. הביקור התקיים חודש לפני הבחירות בישראל ב-27 באוקטובר.

טענת ערוץ 14: מי נכח סביב השולחן?

ערוץ 14 הישראלי טען כי לאחר הפגישה הבילטרלית הורחב פורום השיחות. על פי הרשימה שצוטטה על ידי Clash Report, המשתתפים היו איחוד האמירויות, ישראל, ערב הסעודית, ארה”ב, מרוקו, כווית, בחריין, פלג חפתר מלוב, עומאן ומצרים. המומחה למזרח התיכון המתגורר בקטאר, ד”ר מוחמד מזהר שאהין, סיכם את אותו הדיווח: נציגים מארה”ב, מרוקו, כווית, בחריין, לוב (חפתר), עומאן ומצרים השתתפו; בעוד שטורקיה, קטאר, סוריה, ירדן ואיראן לא שלחו נציגים.

טענה זו טרם אומתה באופן בלתי תלוי. אף אחת מהמדינות שהוזכרו לא הודיעה רשמית על השתתפותה. ערב הסעודית, לעומת זאת, הכחישה זאת מכל וכל; מקור סעודי ששוחח עם ערב ניוז (Arab News) מסר כי הדיווחים לפיהם נציג ריאד נכח בפגישה אינם משקפים את המציאות.

גם בתוך התקשורת הישראלית קיימות סתירות בין הרשימות השונות. דיווחים שיוחסו לידיעות אחרונות הזכירו נציגים מסעודיה, מרוקו, לוב, ירדן וקטאר. לעומת זאת, הדיווחים בערוץ 14 ושל שאהין אינם כוללים את קטאר וירדן סביב השולחן. כלומר, שאלת “מי נכח שם” נותרה בגדר טענה תקשורתית בלבד. המסגרת הרשמית היחידה שאושרה היא פגישת נתניהו–MBZ.

לדברי כתב ערוץ 14 דרור בלאזאדה, בפגישה המורחבת נדונו שיתוף פעולה ביטחוני ומודיעיני, סוגיית איראן והחות’ים, הגנה על תשתיות קריטיות במפרץ, נתיבי נפט חלופיים למצר הורמוז והקמת קואליציה אזורית הדרגתית. לפי אותם דיווחים, נתניהו טען כי הסנקציות לוחצות את טהראן, בעוד שמוחמד בן זאיד הדגיש כי מדינות המפרץ זקוקות להגנה מספקת במקרה של הסלמה אפשרית.

עיקר הביקורת: החשאיות, לוח הזמנים של הבחירות ועזה

הביקורת המופנית כלפי ערי הבירה שנטען כי השתתפו מתמקדת בשלוש נקודות:

ראשית, העיתוי. בישראל ישנם דיווחים לפיהם נתניהו הפעיל לחץ להגיע לאבו דאבי, הצד האמירתי גילה חוסר רצון, והפגישה שימשה כחומר תעמולה לקראת הבחירות. ב-Al-Monitor צוין כי אבו דאבי, המקיימת מגעים גם עם יריביו הפוליטיים של נתניהו, לא ששה להבליט את הביקור הזה.

שנית, התוכן. ההודעות הרשמיות מדברות על “יחסים בילטרליים”, בעוד שההדלפות מדברות על ארכיטקטורה ביטחונית מול איראן ומערכות הגנה ישראליות. המבקרים מפרשים זאת כגלישה של מספר בירות ערביות לשותפות ביטחונית בפועל עם ישראל בעוד המלחמה בעזה נמשכת. כפי שצוין ב-Washington Examiner, מבין המדינות ברשימה, רק לאיחוד האמירויות, מצרים, מרוקו ובחריין יש יחסים רשמיים עם ישראל; נוכחותן של האחרות סביב השולחן מהווה עדיין סיכון פוליטי כבד בקרב הציבור שלהן.

שלישית, סוגיית הייצוג. אזכור פלג חפתר מלוב מחזק את הרושם שהפגישה הייתה ניסיון לקואליציה סגורה עם גורמי ביטחון נבחרים ולא פסגה בין-מדינתית רשמית. הלגיטימציה הבינלאומית של חפתר שנויה במחלוקת, ומשום כך, לטענת המבקרים, הנרטיב לפיו “העולם הערבי ישב סביב השולחן” הוא מוגזם.

הביקורת כלפי איחוד האמירויות חריפה אף יותר. מדינת המפרץ שפיתחה את הקשר הגלוי ביותר עם תל אביב מאז הסכמי אברהם, הודתה לראשונה באופן רשמי בביקורו של נתניהו. המבקרים טוענים כי אישור זה, גם ללא תמונות, מעניק לגיטימציה דיפלומטית לראש ממשלת ישראל, בפרט על רקע נאומו של נתניהו באו”ם באותם ימים שבו תקף את טורקיה, קטאר ואיראן.

הכללתה של ארה”ב ברשימה נתפסת כהמשך להרגל של וושינגטון לנהל את תיק הביטחון במפרץ דרך ישראל. לגבי מרוקו, בחריין ומצרים, הביקורת ממוקדת בהמשך קו הנורמליזציה מבלי לשנות את המצב בעזה. עומאן וכווית הן בירות ששמרו באופן מסורתי על עמדה מרוחקת יותר; קישור שמן לפגישה חשאית עם ישראל, אם יאומת, יטיל צל על מדיניות האיזון ארוכת השנים שלהן.

מדוע הובלטו הנעדרים מהשולחן?

רשימת הכיסאות הריקים שהדגיש שאהין—טורקיה, קטאר, סוריה, ירדן ואיראן—מפגישה מחנות אזוריים שונים. יש לראות במדינות אלה “בעלות עליונות מוסרית”…

טורקיה היא חברת נאט”ו המפעילה את הלחץ הציבורי הכבד ביותר על ישראל בנושא עזה. העובדה שאנקרה לא ישבה סביב אותו שולחן ימים ספורים לאחר שנתניהו תקף את ארדואן באו”ם תואמת את הקו המדיני שלה. יש לראות בנפרד גם את פגישתו של שר החוץ הקאן פידאן עם מוחמד בן זאיד באבו דאבי מיד לאחר ביקור נתניהו: טורקיה אינה מנתקת את יחסיה עם איחוד האמירויות, אך אינה נכנסת לקואליציה ביטחונית עם ישראל.

קטאר היא מתנגדת טבעית לשולחן זה עקב תפקידה כמתווכת בתיק חמאס וההאשמות הישירות שהטיח בה נתניהו. כפי שהדגיש שאהין בהמשך, דוחה משמיעה בגלוי את הטענה הנגדית לפיה נתניהו מתערב בפוליטיקה האמריקאית. הצגת קטאר כ”טהורה לחלוטין” אינה מדויקת, שכן יש לה אינטרסים משלה, אך הימנעותה מפגישה ביטחונית חשאית עם נתניהו עולה בקנה אחד עם המסר שהיא משדרת לציבור.

שמה של ירדן מוזכר בחלק מהדיווחים בישראל אך נעדר מדיווחו של שאהין. לעמאן יש הסכם שלום עם ישראל, אך היא גם אחת מבירות ערב הפגיעות ביותר בנושא הפלסטיני; אי-שליחת נציג רשמי, אם תאומת, תתפרש כניסיון לצמצם את המחיר הפוליטי הפנימי.

אי-השתתפותן של סוריה ואיראן אינה מפתיעה. טהראן מוגדרת כמטרה הישירה של ישראל, ואילו דמשק אינה חלק מארכיטקטורה ביטחונית זו. היעדרותה של איראן אינה עניין של “מוסר”, אלא נובעת מטבעו של העימות.

מה ודאי ומה בגדר ספקולציה?

הוודאי: נתניהו נסע לאבו דאבי ונפגש עם MBZ; איחוד האמירויות אישרה זאת רשמית לראשונה; סדר היום הרשמי כלל יחסים בילטרליים וסוגיות אזוריות; מקורות ישראליים הדגישו את סוגיית איראן.

הבלתי ודאי: האם התכנסה בפועל פגישה מורחבת של 10 מדינות, נוכחותה של ערב הסעודית, מעמדן של קטאר וירדן והחלטות קונקרטיות שהתקבלו.

לפיכך, גינוי גורף של המשתתפים והכתרת הנעדרים כגיבורים הם מסקנה כבדה מכפי שהראיות יכולות לשאת. הקריאה המאוזנת יותר היא: איחוד האמירויות וישראל הפגינו התקרבות ביטחונית גלויה על רקע מתיחות אזורית ותקופת בחירות; מספר בירות ערביות שורבבו לתמונה זו באמצעות התקשורת הישראלית; טורקיה וקטאר נותרו מחוץ למסגרת זו בהתאם לעמדתן הפומבית. חוסר הוודאות העיקרי נותר השאלה האם דיפלומטיה חשאית זו תהפוך לברית רשמית חדשה, או שמא תישאר מהלך המוגבל לתקופת הבחירות.